Een filmregisseur die meubels ontwerpt voor een winkelketen, dat klinkt als een marketingtruc. Bij de nieuwe collectie van Luca Guadagnino en Stefano Baisi voor Zara Home ligt dat anders. Guadagnino, de regisseur van onder meer Call Me by Your Name en Queer, werkt al bijna tien jaar met architect Baisi samen. Baisi leidt sinds 2017 Studio Luca Guadagnino, het interieurbureau van de regisseur, en tekende ook voor de decors van zijn films. Samen maakten ze nu meer dan tweehonderd stukken, van banken en stoelen tot lampen, servies, kleden en kaarsen, plus een kledinglijn voor Zara.
Architectural Digest besprak de collectie op 26 september, de dag dat hij wereldwijd online en in een deel van de winkels in de verkoop ging. Je vindt hem dus ook in de Nederlandse webwinkel van Zara Home. Ik heb de stukken bekeken met een simpele vraag in mijn achterhoofd. Wat haal je hier in huis dat over vijf jaar nog steeds goed voelt?
Waar de collectie op leunt
De stijl is strak en gepolijst. AD vergelijkt de stukken met goed gesneden maatwerk, scherp, hoekig en hard. De ontwerpers haalden hun ideeën uit de Weense Secession, het Franse art deco, het Braziliaanse modernisme en het Italiaanse radicale design. Volgens Guadagnino gaf vooral een klein zilveren doosje met koraal van de Weense ontwerper Koloman Moser de doorslag. Die Weense invloed zie je overal terug, in achthoekig servies, in stoelen met een strak raster en in eikenhout naast glanzend lak.
Er zitten ook knipogen in. Een bureau en een salontafel hebben poten die lijken in te zakken onder hun eigen gewicht, en de lampen hebben kronkelende stelen met geometrische kappen. Dat is het deel van de collectie waar je van moet houden.
De opvallendste stukken en mijn oordeel
| Stuk | Wat het is | Kopen of laten |
|---|---|---|
| Bretonita-bank | Bank met geschulpte rugleuning in jagersgroen flanel met bordeauxrode bies | Kopen als je een klassieke kamer hebt, het mooiste grote meubel van de reeks |
| Uncollected-bank | Lage, lange bank met een zwart fluwelen kussen op een houten voet | Twijfel, prachtig op foto maar zwart fluweel vraagt veel onderhoud |
| Purkersdorf-stoel | Eetkamerstoel van eiken en wol, verwijzing naar Josef Hoffmann | Kopen, tijdloos en makkelijk te combineren met een bestaande tafel |
| Qubit-kruk | Strakke kruk, onder meer in wit | Kopen, een klein stuk dat overal past |
| Nape-salontafel | Eiken tafel met hoogglans gelakt blad | Laten als je kinderen of huisdieren hebt, hoogglans laat elke kras zien |
| Vanidad-bureau | Bureau met poten die lijken in te zakken | Laten, leuk als grap maar snel uitgekeken |
| Elsewhere-tafellamp | Dunne gebogen stalen hals met driehoekige kap | Kopen, veel karakter op een klein oppervlak |
| Achthoekig servies | Borden en schalen in de Weense achthoek | Kopen, de goedkoopste manier om de sfeer in huis te halen |
| Aldiquà-dienblad en kaarsen | Rond dienblad en een set geurkaarsen | Kopen als cadeau, minder als je al veel accessoires hebt |
Waar je je geld wel en niet aan uitgeeft
De grote meubels zitten qua bedrag eerder in de hoek van een designmerk dan van een winkelketen. Dat is het eerste om te weten. Een bank uit deze collectie koop je niet in een opwelling, en dan is de vraag of hij het waard is een andere dan bij een bijzettafeltje. Mijn eerlijke antwoord is dat de Bretonita dat kan zijn. De geschulpte rug is geen trucje, het is een vorm die al honderd jaar meegaat, en groen flanel met een rode bies is zo’n combinatie die je zelden kant-en-klaar tegenkomt. Wie een huis met een schouw of hoge plafonds heeft, krijgt hier een bank met karakter.
De Uncollected-bank vind ik lastiger. Een lage, lange bank oogt geweldig in een ruime kamer, maar in een gemiddelde Nederlandse woonkamer wordt hij al snel een blok. En zwart fluweel laat elke pluk haar en elke kruimel zien. Zie je jezelf daar niet elke week met een kledingroller overheen gaan, dan kun je hem beter bewonderen dan kopen.
De slimste instap zit in de kleinere stukken. Het achthoekige servies en de Qubit-kruk brengen dezelfde Weense strengheid binnen zonder dat je je hele kamer eromheen hoeft te bouwen. Ook de Purkersdorf-stoel is een goede keuze, want eiken en wol worden mooier met de jaren, en een stoel die naar Hoffmann verwijst staat net zo goed aan een oude kloostertafel als aan een moderne eettafel.
De stukken met ingezakte poten laat ik liggen. Het is een grap die ik snap en ook wel geestig vind, maar een bureau koop je voor jaren, en een grap die je elke dag ziet, wordt een keer minder grappig. Dat geldt eigenlijk voor alles in deze collectie dat vooral verrast. Kies liever het stuk dat je ook zonder het verhaal erachter mooi vindt.
Een samenwerking die anders voelt
Begin deze maand schreef ik nog over de rechtszaak die Emeco tegen Zara Home aanspande om gekopieerde stoelen. Deze collectie is daar het tegenovergestelde van, want hier zijn het de ontwerpers zelf die hun naam eraan verbinden. Baisi zegt tegen AD dat hetzelfde object nu in heel verschillende huizen terecht kan komen. Dat vind ik het sterkste argument voor de collectie. Je koopt geen namaak van iets onbetaalbaars, maar een echt ontwerp van twee mensen met een uitgesproken smaak. Kies alleen met je verstand, en niet met de filmposter in je hoofd.
