Er zit een dunne grens tussen een kamer die vol staat en een kamer die rommelig is. Aan de goede kant van die grens staat cluttercore, de tegenbeweging tegen jaren van leeghalen en wegwerken. House Beautiful vroeg begin september 2026 aan een reeks ontwerpers hoe je aan die goede kant blijft, en hun antwoorden gaan verrassend genoeg vooral over discipline.
Dat herken ik van de winkelvloer. De mensen die het beste uit een volle kast haalden waren nooit de verzamelaars, maar de mensen die durfden te kiezen wat er niet bij mocht.
Het verschil zit in de bedoeling
Rommel is wat zich ophoopt. Cluttercore is wat je uitkiest. Dat klinkt als een woordspelletje, maar het is precies het onderscheid dat de ontwerpers in het stuk maken: verzamelingen die iets over jou zeggen, in plaats van stapels die er nu eenmaal liggen. De Amerikaanse designer Darren Henault geeft er de kortste toets bij die ik ken, “if it looks like clutter, it’s all wrong”. Ziet het eruit als rommel, dan is het rommel.
De trend is niet klein. House Beautiful haalt cijfers van Pinterest aan waarin “eclectic maximalism” in een jaar tijd 215 procent vaker werd gezocht en “vintage maximalism” 260 procent. Dat zijn Amerikaanse zoekcijfers en Nederlandse woonkamers zijn een stuk kleiner dan de kamers op die foto’s, maar de beweging zelf zie je hier net zo goed: kringloopvondsten, glaswerk van oma, open planken in plaats van dichte kasten.
Vier regels die het bewust laten voelen
Uit de adviezen in het artikel komen vier dingen steeds terug, en ze zijn alle vier na te doen zonder één nieuw meubel.
Begin op één vlak. Niet de hele kamer, maar een schouw, een dressoir of de bovenste plank. Een grote spiegel tegen de muur als middelpunt, daar lijstjes voor langs, een vaas, een kandelaar. Op een klein vlak kun je tien keer schuiven tot het klopt, en dat schuiven is het hele werk.
Wissel de maat. Patronen werken pas als de schaal per stuk verschilt, en hetzelfde geldt voor materiaal. Henault zegt het bondig: alles glad wordt koud, alles grof wordt bruut. Zet dus glas naast keramiek, en een fijne print naast een grove.
Groepeer in verzamelingen. Losse snuisterijen blijven losse snuisterijen. Zes stuks van hetzelfde soort, bijvoorbeeld aardewerk in één kleur of glazen dozen, worden samen één ding om naar te kijken. Speel daarbij met hoogte, anders staat het als een winkelschap.
Laat lucht. Dit is de regel die het vaakst wordt overgeslagen. Staat de onderste plank vol, houd de bovenste dan rustig. Een volle boekenplank vraagt om een grote vaas of een plaat ernaast die het oog laat uitrusten. Zonder die pauzes leest een kast als voorraadkast, en niet als verzameling.
Wat dit betekent in een Nederlandse kamer
De voorbeelden in het artikel komen uit huizen in Houston, New York en Los Angeles, en daar is ruimte niet het probleem. Bij ons is dat het meestal wel. In een woonkamer van rond de twintig vierkante meter is cluttercore alleen te doen als je het verticaal aanpakt en de looplijnen vrijhoudt: vol op de wanden en de planken, leeg op de vloer. Hoe dat uitpakt bij verschillende indelingen liet ik eerder zien in een woonkamer van 22 vierkante meter.
Licht is daarbij belangrijker dan in een strak interieur. Eén plafondlamp maakt van een volle kamer een drukke kamer, omdat alles tegelijk oplicht. Je hebt meerdere kleine bronnen nodig op verschillende hoogtes, zodat het oog een route krijgt. Een lamp met warm licht naast de kast doet meer voor de rust dan het wegzetten van tien objecten.
En de tegenbeweging blijft nodig. Wie graag verzamelt maar niet tegen visuele drukte kan, doet er goed aan de opbergruimte mee te ontwerpen. Een kast die het grootste deel achter deuren houdt en alleen de mooiste stukken laat zien, geeft je hetzelfde gevoel met de helft van de ruis.
Waar ik zelf zou beginnen
Met boeken. Dat is niet romantisch bedoeld: boeken hebben verschillende hoogtes, ruggen met kleur en een reden om er te liggen. Stapels op de salontafel, onder een bijzettafel, op de schouw. Ze vullen een kamer zonder dat het als opvulling voelt, en je kunt ze elke maand anders neerleggen.
Daarna zou ik één ding weghalen dat er alleen staat omdat het er altijd stond. Dat is voor mij de kern van deze stijl en ook de reden dat ik hem niet vrijblijvend vind. Cluttercore is geen excuus om niets meer op te ruimen, het is de afspraak dat alles wat je ziet er bewust ligt. Wie die afspraak niet maakt, houdt gewoon een volle kamer over.
