Twee zwart gelakte deuren rond een smalle spiegel, die eruitzien alsof ze uit een blok steen zijn gehakt. Ze zijn van berkenhout. De Britse ontwerper Georgia Merritt beschildert hout met de hand zo dat het marmer lijkt, en ze laat dat nu zien in Refrain, haar tweede solotentoonstelling. Die staat in M Kardana, een antiekzaak aan Hackney Road in Oost-Londen die voor de gelegenheid is leeggeruimd, schreef Dezeen op 19 oktober 2026.
Het is een klein nieuwtje uit Londen, maar het raakt aan iets wat ik steeds vaker zie. Ontwerpers grijpen terug op oude ambachten om nieuwe meubels te maken, en faux marmer is daar een mooi voorbeeld van.
Wat Merritt in Londen laat zien
De tentoonstelling telt vijf stukken, die volgens Merritt net zo goed als meubel, als beeld of als voorstel voor een interieur te lezen zijn. Juist daarom koos ze voor een antiekzaak. “Dat speelt met die dubbelzinnigheid”, zei ze tegen Dezeen. Haar inspiratie haalt ze uit de precisie van muzieknotatie en die van architectuur, met name Georgiaanse lijstwerken uit de achttiende eeuw.
Naast de spiegel met de marmeren deuren staat er een bank die ze Underscore noemt, gemaakt van sapelli. Hij staat op één poot en leunt aan de andere kant tegen de muur, en het gebogen profiel moet een glissando verbeelden, het glijden van de ene noot naar de volgende. Verder een lamp van met de hand gebogen draad met een kap van zijde-organza, en een lage glazen tafel met een overkapping van ivoorkleurige zijde.
De schildertechniek leerde Merritt bij een leertraject als vergulder, dat ze deed toen ze na haar kunstopleiding in 2020 moeilijk werk vond. Dat zie je terug. Het is geen sticker of folie, maar laag voor laag geschilderde steen.
Faux marmer is geen nieuwe truc
Wie in een oud Nederlands grachtenpand of een dorpskerk rondkijkt, kent het al. Marmer- en houtimitatie waren eeuwenlang gewoon werk voor decoratieschilders. Schoorsteenmantels, plinten, deuren en zuilen werden zo beschilderd dat ze op duurder materiaal leken. Het was goedkoper dan echte steen, lichter en makkelijker aan te brengen op een bestaande muur of deur.
Wat nu anders is, is de reden. Vroeger was het een manier om luxe na te bootsen. Bij ontwerpers als Merritt is het juist een spel met verwachtingen. Je denkt steen te zien en ziet dan de warmte van hout, of een deur die opengaat terwijl hij massief lijkt. Dat past bij een bredere beweging die ik eerder beschreef in nieuw traditioneel interieur, waarin klassieke vormen en technieken terugkomen zonder dat het er stoffig uitziet. Ook in een New Yorks showhuis zag ik in september al trompe-l’oeil terugkeren.
Faux marmer in huis en waar je op let
Wil je zoiets zelf in huis, dan zijn er drie routes.
Een nieuw stuk van een ontwerper of decoratieschilder. Dit is het mooiste resultaat, maar ook maatwerk. Een goede decoratieschilder kan een bestaande kast, schoorsteenmantel of deur beschilderen. Vraag naar eerder werk en kijk of de aders natuurlijk lopen. Echt marmer heeft nooit een herhalend patroon.
Een oud stuk. Bij antiek en in de kringloop kom je beschilderde kasten en tafels tegen. Ga je zoeken, lees dan ook waar je op let bij antieke vondsten. Je herkent imitatie vaak aan het gewicht en aan de temperatuur. Echt marmer voelt koud en is zwaar, beschilderd hout voelt warmer en klinkt holler als je erop tikt. Kijk ook aan de achterkant of onderkant, waar vaak gewoon de houtnerf zichtbaar is.
Zelf doen. Met een basislaag, een paar tinten verf en een veer of fijne kwast kun je een klein vlak, zoals een plint of het blad van een bijzettafel, zelf beschilderen. Begin op een proefplank. Het verschil tussen geloofwaardig en kitsch zit in terughoudendheid, met zachte overgangen en weinig aders.
Onderhoud is eenvoudig, zolang je beseft dat het verf is. Een beschermende laklaag houdt vlekken tegen. Schuren of agressieve schoonmaakmiddelen beschadigen de beschildering, dus een vochtige doek is genoeg.
Wat ik zo mooi vind aan het werk van Merritt, is dat het je laat twijfelen. Is het een kast of een beeld, is het steen of hout? In een interieur waar alles meteen te begrijpen is, kan één stuk dat je twee keer laat kijken het verschil maken.
