Een ontwerpster die normaal meubels maakt, kreeg in New York een winkel van iets meer dan honderd vierkante meter in handen. Wat ze ervan maakte, is geen winkel maar een kamer met objecten erin. Ik vind dat interessanter dan de meeste woonkamers die ik deze maand voorbij zag komen, en het aardige is dat je er thuis meteen iets van kunt lenen.
Wat er in SoHo staat
Het gaat om de eerste Amerikaanse winkel van sieradenmerk Guzema, aan Wooster Street. Dezeen publiceerde de foto’s en sprak met Victoria Yakusha, die normaal meubels en verlichting ontwerpt en hier een compleet interieur deed. Haar eigen omschrijving vat de aanpak goed samen, want ze zegt dat haar werk hier dichter bij dat van een beeldhouwer lag dan bij dat van een winkelinrichter.
Dat zie je aan alles. De ruimte is lang en smal en bijna helemaal in één warme beigetint gezet, van de muren tot de opbergkasten, zodat het geheel als één doorlopend oppervlak leest. In het midden staan een paar massieve vitrines, bekleed met duifgrijs suède en afgerond zoals een steen in een rivier. De muren en het plafond hebben een pleisterlaag met een minerale kleur, waardoor de textuur het werk doet in plaats van de kleur. In de etalage staan met de hand gevormde vazen met een ruwe huid, waarin de sieraden liggen alsof je ze ontdekt in plaats van dat ze worden uitgestald.
Achterin zit een kleine adviesruimte, afgeschermd met een wand van glasbouwstenen, met een gebogen bank en een poef uit haar eigen meubellijn. Wat opvalt is hoe weinig er staat. De collectie is klein en krijgt veel lucht, en dat is precies het tegenovergestelde van hoe de meeste winkels het doen.
Wat daarvan werkt in een gewone kamer
Drie dingen zou ik er zo uit halen. Het eerste is die ene kleur over alles heen. Muren, plafond en kastfronten in dezelfde tint maken een kamer rustiger en groter dan wit met een accentmuur, en het kost niets extra’s als je toch gaat schilderen. Het werkt het best met een tint die iets vuils heeft, dus geen zuiver beige maar een die naar grijs of groen neigt.
Het tweede is dat je meubels als losse objecten neerzet in plaats van tegen de muur. De vitrines in die winkel staan midden in de ruimte en je kunt er omheen lopen, en daardoor worden het vormen in plaats van opbergruimte. Thuis werkt dat met een fauteuil of een poef die je een halve meter van de wand af zet. Het voelt eerst verkeerd en het ziet er na een week beter uit.
Het derde is textuur boven kleur. Pleisterwerk, suède, ongeglazuurd aardewerk en ruw hout doen allemaal iets met licht wat een gladde verflaag niet doet. In een Nederlandse woonkamer met grijze dagen is dat meer waard dan een felle kleur op één muur. Diezelfde gedachte zat achter de bolle loungestoel van Patricia Urquiola, waar de vorm de aandacht vraagt en de kleur zich gedeisd houdt.
Meubels met dezelfde taal
De stukken hieronder komen allemaal van &Tradition en delen wat die winkel in New York ook doet, namelijk ronde volumes die als objecten in een ruimte staan. De Little Petra en de Loafer zijn allebei ontworpen om beslotenheid te maken op een plek die eigenlijk te open is, de een met een schelpvorm om je heen en de ander met een lage gebogen rug. De Isole doet hetzelfde met een bank, door hem op te delen in losse ronde kussens op een dun frame zodat je geen massief blok in je kamer zet. En de poef is de kleinste ingang tot dit idee, want die verplaats je net zo lang tot de hoek klopt.
Sculpturale meubels die in een gewone kamer passen
onze keuze
&Tradition Little Petra VB1
De schelpvorm sluit om je heen zonder groot te worden, waardoor hij in een kleine kamer een hoek maakt in plaats van hem vol te zetten. Bekijk bij &Tradition
Wat ik hierbij zou aanraden, is niet om ze alle vier te kopen. Eén rond volume in een kamer vol rechte hoeken is al genoeg om de boel op te schudden. Twee is een keuze, vier is een thema, en bij een thema slaat zo’n interieur om van rustig naar bedacht.
Waar het misgaat
De valkuil bij deze stijl is dat je hem te compleet maakt. In een winkel mag alles bij elkaar horen, want je bent er twintig minuten. In een huis waar je woont, werkt een kamer waarin elk object dezelfde vorm en dezelfde kleur heeft na een maand op je zenuwen. Je hebt iets nodig dat er niet bij past, en bij voorkeur iets ouds.
De tweede valkuil is de pleisterlaag. Een minerale afwerking op de muur is prachtig en hij is ook onvergeeflijk bij beschadigingen, want je kunt niet even bijwerken zoals met verf. Doe het in een ruimte waar niemand met een tas langs de muur schuurt, dus eerder in een slaapkamer dan in de gang. En wil je het effect zonder het risico, dan komt kalkverf een heel eind, zeker in combinatie met meubels uit verschillende periodes die de strakheid uit zo’n ruimte halen.
