Ontwerpers hebben een nieuwe oude stijl aangewezen, en die ligt dichterbij dan je hoopt. Niet de jaren tachtig van je ouders, maar de jaren tien: de periode waarin de eerste eigen huizen van millennials werden ingericht. House Beautiful vroeg een aantal interieurontwerpers welke trends uit die jaren nu gedateerd ogen, en kwam op vijf.
Het rijtje: kamers vol millennialroze, pampasgras met macramé, hele series namaak-midcentury, alles in messing, en tekstkunst aan de muur. Ik loop ze langs, want niet alles is hier even hard aan vervanging toe.
Roze en pampasgras: daar zit wat in
Een kamer helemaal in millennialroze is inderdaad een tijdstempel, en de vervanging die ontwerper Abby Pendergrast voorstelt (warme kleitinten, terracotta en gedempte juweelkleuren) is in Nederlandse huizen ook praktischer. Roze op grote vlakken vraagt om veel daglicht, en dat hebben we hier vijf maanden per jaar niet.
Pampasgras krijgt in dat artikel de hardste klap, samen met de macramé en de nepplanten die er meestal bij horen. Daar ben ik het mee eens, al is de reden bij mij een andere dan mode: pampas stoft, verkleurt en valt na een jaar uit elkaar over je vloer. Het advies om er echte planten voor terug te zetten is dus niet alleen een stijlkeuze.
Messing en tekstkunst: genuanceerder
Alles in messing is een andere kwestie. Het klopt dat een keuken waarin kranen, grepen, lampen en zelfs stopcontacten in geborsteld goud zijn uitgevoerd inmiddels gedateerd oogt. Maar het advies om helemaal om te schakelen naar chroom vind ik typisch een reactie op een reactie. Wie nu alles in chroom doet, staat over acht jaar weer met dezelfde vraag. Messing op één plek, bijvoorbeeld alleen de grepen, blijft gewoon mooi.
Tekstkunst aan de muur is de trend die ik het minst zal missen. Een bord met “but first, coffee” vertelt je niets over de bewoner, en dat is precies waar de ontwerpers op wijzen: neem een origineel werk van een lokale maker, een goed ingelijste oude poster of een voorwerp dat ergens vandaan komt. Op een rommelmarkt of bij een open atelierroute vind je dat voor minder dan zo’n tekstbord kost.
Namaak-midcentury: hier ben ik het oneens
De vierde in het rijtje is de complete midcentury-set: de bank op taps toelopende pootjes, de bijpassende fauteuil, het bijpassende dressoir, allemaal uit dezelfde serie. Dat een hele kamer in één stijl saai wordt, klopt. Maar het probleem is niet midcentury, het probleem is het woord set.
Een gekochte woonkamer waarin alles uit dezelfde catalogus komt, ziet er altijd uit als een showroom, of het nu om midcentury, landelijk of industrieel gaat. Wat helpt is niet die bank wegdoen maar er iets naast zetten dat uit een andere tijd komt: een oude kast, een moderne lamp, een kleed dat niet bij het hout kleurt. Daar schreven we eerder een heel stuk over, namelijk hoe je meubels uit verschillende periodes bij elkaar laat passen.
Waarom juist deze vijf
Het valt op dat alle vijf trends uit dezelfde jaren komen, de periode waarin sociale media de belangrijkste bron van inrichtingsideeen werden. Pendergrast wijst daar zelf ook op: ruimtes die gemaakt waren om gefotografeerd te worden, werden massaal nagebouwd in gewone huizen. Een look die door tienduizenden mensen tegelijk wordt overgenomen, slijt nu eenmaal sneller dan een stijl die langzaam groeit.
Wat hier wel werkt
Het patroon achter die vijf trends is steeds hetzelfde: ze werkten goed op een foto en minder goed in een kamer waarin geleefd wordt. Pampas, roze en tekstborden zijn gemaakt voor een vierkant beeld op een tijdlijn, niet voor een winteravond met de gordijnen dicht.
Wat in Nederlandse huizen wel blijft werken is spullen die ergens vandaan komen, in wat voor stijl dan ook. Een kamer met veel verzamelde dingen mag van mij, zolang je zelf hebt gekozen wat er ligt; we schreven er eerder over onder de noemer cluttercore zonder rommelgevoel. Het verschil tussen gedateerd en persoonlijk zit zelden in het meubel en bijna altijd in de vraag of je het zelf hebt uitgekozen of overgenomen van een tijdlijn.
Wat ik trouwens mis in het rijtje is de open keuken met het kookeiland waar iedereen omheen staat. Die is in de jaren tien massaal aangelegd en zal over een paar jaar net zo hard als tijdstempel gelden, alleen kun je die niet even weggooien.
Dus: gooi je pampas gerust weg, hou je messing grepen, en wees niet bang voor die midcentury bank. Over acht jaar is chroom aan de beurt.
